Бар канори диҷлаи давр аз ёру маҳҷӯр аз диёр

بر کنار دجله دور از یار و مهجور از دیار

Дорам аз ашки ҷгргўни диҷлаи хӯн дар канор

دارم از اشک جگرگون دجله خون در کنار

Чун савод дидаам дарё кунад Бағдод ро

چون سواد دیده ام دریا کند بغداد را

Сайли чашми диҷлаи боРом гар шавад бо диҷлаи ёр

سیل چشم دجله بارم گر شود با دجله یار

Гар набардии орзӯии Ясрибам аз кафи зимом

گر نبردی آرزوی یثربم از کف زمام

Кӣ фитодӣ бар хароби ободи Бағдодами гузар

کی فتادی بر خراب آباد بغدادم گذر

Ин на боғ дод хорстон бедодаст лек

این نه باغ داد خارستان بیداد است لیک

Нест ҷузи арбоби дилро дили зи хор ӯ фигор

نیست جز ارباب دل را دل ز خار او فگار

Вақт кӯч омад бабанд эй сорибони бори сафар

وقت کوچ آمد ببند ای ساربان بار سفر

То ба кӣ бошад дил аз бғдодёнми зери бор

تا به کی باشد دل از بغدادیانم زیر بار

Ҳар дам аз шавқи сафар чун уштурони сурхи мӯӣ

هر دم از شوق سفر چون اشتران سرخ موی

намекашад бар рӯй зардами қатраҳои хӯни қатор

می کشد بر روی زردم قطره های خون قطار

Пушт хам гардад чу гардани ноқаро дар бодия

پشت خم گردد چو گردن ناقه را در بادیه

Гар шавад бо борҳои дил бар ӯ ҷомии савор

گر شود با بارهای دل بر او جامی سوار