Танҳо зи куҷо май рисӣ эй сарви қбопўш

تنها ز کجا می رسی ای سرو قباپوش

Дардо ки ту май ое ва ман май рӯм аз ҳуш

دردا که تو می آیی و من می روم از هوش

Ман лиззати дидор чаҳ донам ки ҳанузат

من لذت دیدار چه دانم که هنوزت

Аз даври надидаи Фтми ошуфтау мадҳуш

از دور ندیده فتم آشفته و مدهوش

Ҳар чанд буруни нестӣ аз хотири тангам

هر چند برون نیستی از خاطر تنگم

Пеши ой ки чун ҷони кшмти танг дар оғӯш

پیش آی که چون جان کشمت تنگ در آغوش

Дар гӯши ту як нуктаи зи бахти сияҳи мо

در گوش تو یک نکته ز بخت سیه ما

Гуфтан ки тавонад магари он холи биногваш

گفتن که تواند مگر آن خال بناگوش

Гӯям суханӣ бо ту агар чанд ки гардад

گویم سخنی با تو اگر چند که گردد

Бар табъи латифи ту ҳамин лаҳзаи фаромӯш

بر طبع لطیف تو همین لحظه فراموش

Хоҳӣ ки худо дар ду ҷаҳони пос ту дорад

خواهی که خدا در دو جهان پاس تو دارد

Зинҳор ту дар поси дили хаста дилон кӯш

زینهار تو در پاس دل خسته دلان کوش

Ҷомии зи хароботи ғарази бода ишқ аст

جامی ز خرابات غرض باده عشق است

Хоҳии зи сабуи даракашу хоҳии зи қадаҳи нӯш

خواهی ز سبو درکش و خواهی ز قدح نوش

Хониш
шморҳ 477 — фотмҳ зндӣ