Дилам ки шавқ лабат дод шарбати аҷалаш

دلم که شوق لبت داد شربت اجلش

Ба меҳри хат ту шуд мҳрномаҳи амалаш

به مهر خط تو شد مهرنامه عملش

Чаҳ ҷои таъни диламро ба мастии лаби ту

چه جای طعن دلم را به مستی لب تو

Чу дод бодаи азин ҷоми соқии азалаш

چو داد باده ازین جام ساقی ازلش

Кадоми шефтаи дил дар каманди зулфи ту баст

کدام شیفته دل در کمند زلف تو بست

Ки ақли ханда назд бар дарозии амлш

که عقل خنده نزد بر درازی املش

Чу санги асоси ҷафо муҳкамаст азон дили сахт

چو سنگ اساس جفا محکم است ازان دل سخت

Куҷо расад зи нами чашми ошиқони халалаш

کجا رسد ز نم چشم عاشقان خللش

Хушо мураққаъи сӯфӣ ки мӯҳтасиб ҳар дам

خوشا مرقع صوفی که محتسب هر دم

Кашад пиёлаи зи ҷайбу суроҳе аз бағалаш

کشد پیاله ز جیب و صراحی از بغلش

Агар чаҳ дар ҳамаи умраш бадал наёфта ам

اگر چه در همه عمرش بدل نیافته ام

Баси ин ки ёфтаам ҳамчуи умр бе бадалаш

بس این که یافته ام همچو عمر بی بدلش

Чу ронад ҷомӣ азон чашми оҳӯонаи сухан

چو راند جامی ازان چشم آهوانه سخن

Сурӯди базми ғизолон маст шуд ғазалаш

سرود بزم غزالان مست شد غزلش