Хиромон меравад он шӯх ва сад бедили зи дунболаш

خرامان می رود آن شوخ و صد بیدل ز دنبالش

Ба хӯни ғалатони зи новакҳои чашми масти қаттолаш

به خون غلطان ز ناوکهای چشم مست قتالش

зи ман доман кашон бигузашт башитоб эй сабо аз пай

ز من دامن کشان بگذشت بشتاب ای صبا از پی

Биафшон гирди идбори ман аз домони иқболаш

بیفشان گرد ادبار من از دامان اقبالش

Чу мӯрӣ гаштаам аз заъфи кӯи он қӯти бахтам

چو موری گشته ام از ضعف کو آن قوت بختم

Ки байнами хешро рӯзии туфайли мӯри помолаш

که بینم خویش را روزی طفیل مور پامالش

Шудам бе ӯ зи мӯеи зортар кӯи нома бар мурғӣ

شدم بی او ز مویی زارتر کو نامه بر مرغی

Ки бандам дар миёни номаи худро бар пару болаш

که بندم در میان نامه خود را بر پر و بالش

Ҷавону шӯх ва худкомасту боди хубяш дар сар

جوان و شوخ و خودکام است و باد خوبیش در سر

Куҷо дар дил кунад ҷои панди перони куҳансолаш

کجا در دل کند جا پند پیران کهنسالش

Хаташи навруста райҳонаст гирди чашмаи ҳайвон

خطش نورسته ریحان است گرد چشمه حیوان

Нишоед тухми он райҳон ба ғайр аз донаи холаш

نشاید تخم آن ریحان به غیر از دانه خالش

Ба хӯни дидаи сӯрати басти шарҳи ҳоли худ ҷомӣ

به خون دیده صورت بست شرح حال خود جامی

Ки мегуяд ба он султони хубони сӯрати ҳолаш

که می گوید به آن سلطان خوبان صورت حالش