Манам зи ҷон шудаи бандаи маи ягонаи худ ро

منم ز جان شده بنده مه یگانه خود را

Ки сохт ҷилваи гуҳи нози бандаи хонаи худ ро

که ساخت جلوه گه ناز بنده خانه خود را

Қадам ба хонаам он сарв то ниҳода ба ҳар дам

قدم به خانه ام آن سرو تا نهاده به هر دم

Ҳазор бӯсаи занами хоки остонаи худ ро

هزار بوسه زنم خاک آستانه خود را

Надоди дасти ҷузи инам ки рехтами зи ду дида

نداد دست جز اینم که ریختم ز دو دیده

Ба пой ӯ гуҳари ашки донаи донаи худ ро

به پای او گهر اشک دانه دانه خود را

Кабӯтари ҳарам ӯ ба шохи сидрау тӯбо

کبوتر حرم او به شاخ سدره و طوبی

намедиҳад хасу хошоки ошиёнаи худ ро

نمی دهد خس و خاشاک آشیانه خود را

Гирифт қиссаи дардами дарозӣ аз ғами ҳиҷрон

گرفت قصه دردم درازی از غم هجران

Куҷост ёр ки кӯтаҳ кунам фасонаи худ ро

کجاست یار که کوته کنم فسانه خود را

Баҳонаи созаму сӯяши рӯм вале чу бипурсад

بهانه سازم و سویش روم ولی چو بپرسد

Чаҳ кори омадае гум кунам баҳонаи худ ро

چه کار آمده ای گم کنم بهانه خود را

Чу пеш ёр нагуфтанд шарҳи ишқи ту ҷомӣ

چو پیش یار نگفتند شرح عشق تو جامی

Расон ба арзи ваии ин шеъри ошиқонаи худ ро

رسان به عرض وی این شعر عاشقانه خود را