Боми броӣу ҷилваи даҳ моҳи тамоми хеш ро

بام برآی و جلوه ده ماه تمام خویش را

Матлаъ офтоб кун гӯшаи боми хеш ро

مطلع آفتاب کن گوشه بام خویش را

Бо ҳама мерасад ғамати қисмати банда ҳам бидиҳ

با همه می رسد غمت قسمت بنده هم بده

Хос ба дигарон макун раҳмати оми хеш ро

خاص به دیگران مکن رحمت عام خویش را

Пухти зи туфи ғами дилами хом ҳануз кори ман

پخت ز تف غم دلم خام هنوز کار من

Пеши ту арза мекунам пухтау хоми хеш ро

پیش تو عرضه می کنم پخته و خام خویش را

Шуд ба ғуломӣ дарат сарф ҷавонем ҳама

شد به غلامی درت صرف جوانیم همه

Баҳри худои тафаққудии пери ғуломи хеш ро

بهر خدا تفقدی پیر غلام خویش را

Бар ту салом мекунам гарчи фурӯд ёфтам

بر تو سلام می کنم گرچه فرود یافتم

Бо шарафи ҷавоби ту қадари саломи хеш ро

با شرف جواب تو قدر سلام خویش را

Барад матоъ ҳастяш зуд ба кишвари адам

برد متاع هستیش زود به کشور عدم

Ҳар ки ба дасти ишқ ту дод зимоми хеш ро

هر که به دست عشق تو داد زمام خویش را

Дар варақӣ ки кардаам номи сгонтро рақам

در ورقی که کرده ام نام سگانت را رقم

Зери тарк навиштаам аз ҳамаи номи хеш ро

زیر ترک نوشته ام از همه نام خویش را

Бар ман хаста дил мазан таъна ба меҳри некӯон

بر من خسته دل مزن طعنه به مهر نیکوان

Сайд касе дигар махон оҳӯии доми хеш ро

صید کسی دگر مخوان آهوی دام خویش را

Ҷомии ташнаи лаб ки шуд хоки зи шавқи лаъли ту

جامی تشنه لب که شد خاک ز شوق لعل تو

Бодаи хур ва бар ӯ фишон ҷуръаи ҷоми хеш ро

باده خور و بر او فشان جرعه جام خویش را