Шухӣ ки тоҷдорон бӯсанд хоки роҳаш

شوخی که تاجداران بوسند خاک راهش

Сӯй чу ман гадоӣ мушкил фитад нигоҳаш

سوی چو من گدایی مشکل فتد نگاهش

Ман кистам ки хоҳам паҳлавӣ ӯ нишинам

من کیستم که خواهم پهلوی او نشینم

Ин баси маро ки байнам аз даври гоҳи гоҳаш

این بس مرا که بینم از دور گاه گاهش

Фарсӯдаи қолаби ман ҳамвора хоки бодо

فرسوده قالب من همواره خاک بادا

Бар ҳар замин ки бошад омад шуд сипоҳаш

بر هر زمین که باشد آمد شد سپاهش

Ҳар кас ба меҳри он хат мерад расад ба маҳшар

هر کس به مهر آن خط میرد رسد به محشر

Сад гӯнаи срхрўиӣ аз номаи сиёҳаш

صد گونه سرخرویی از نامه سیاهش

Дар гулистони хӯбии барги вафои мҷўиид

در گلستان خوبی برگ وفا مجویید

Каз хӯн бегуноҳон парварда шуд гиёҳаш

کز خون بی گناهان پرورده شد گیاهش

Ман дод худ чаҳ хоҳам зон ма ки нест ҳаргиз

من داد خود چه خواهم زان مه که نیست هرگز

Чун подшоҳи золими пурвои додхоҳаш

چون پادشاه ظالم پروای دادخواهش

Ҷомии з кӯй ҳастӣ барбаст рахти гӯйӣ

جامی ز کوی هستی بربست رخت گویی

Каз ҳеҷ сӯ наёяд дигари фиғону оҳаш

کز هیچ سو نیاید دیگر فغان و آهش