Зон миён гум кардаам сарриштаи тадбири хеш

زان میان گم کرده ام سررشته تدبیر خویش

Коши мӯеи бахшем аз зулф чун занҷири хеш

کاش مویی بخشیم از زلف چون زنجیر خویش

Ваа чаҳ ширинаст лаълати гўиёи омехтаи сет

وه چه شیرین است لعلت گوییا آمیخته ست

Шираи ҷонҳои ширини дояи ?ут бо шери хеш

شیره جانهای شیرین دایه ات با شیر خویش

Нақшбанди чин ки дар бтхонаҳи сӯрат май нигошт

نقشبند چین که در بتخانه صورت می نگاشت

Пеши рӯят бар замин зад хомаи тасвири хеш

پیش رویت بر زمین زد خامه تصویر خویش

Тират омад бар дил ва ман ним куштаи мунтазир

تیرت آمد بر دل و من نیم کشته منتظر

Монда ам бошад ки ое аз қафои тири хеш

مانده ام باشد که آیی از قفای تیر خویش

Ҳамдами ёрони ту хуш дар ъушрати ободи висол

همدم یاران تو خوش در عشرت آباد وصال

Мондаи ман танҳо дарин ғмхонаҳи дилгири хеш

مانده من تنها درین غمخانه دلگیر خویش

Хостами умрӣ ба Кувайти узри тақсири вафо

خواستم عمری به کویت عذر تقصیر وفا

Ҳамчунон шармандаам пеши ту аз тақсири хеш

همچنان شرمنده ام پیش تو از تقصیر خویش

Бандаи ҷомӣ пер шуд ҳамчун ғуломон бар дарат

بنده جامی پیر شد همچون غلامان بر درت

Раҳмӣ эй шоҳи ҷавонон бар ғуломи пери хеш

رحمی ای شاه جوانان بر غلام پیر خویش