Ману хаёли ту шабҳоу кунҷи хонаи хеш

من و خیال تو شبها و کنج خانه خویش

Сурӯди бихўдӣу оҳи ошиқонаи хеш

سرود بیخودی و آه عاشقانه خویش

Ба хӯни ҳамеи тпм аз нолаҳои худ ҳамаи шаб

به خون همی طپم از ناله های خود همه شب

Касе накарда чу ман рақс бар таронаи хеш

کسی نکرده چو من رقص بر ترانه خویش

Хаёли холи ту барадами ман заъиф ба хок

خیال خال تو بردم من ضعیف به خاک

Чунонкӣ дона кашад мӯри сӯии хонаи хеш

چنانکه دانه کشد مور سوی خانه خویش

зи чашми сахти дилони даври дори оризу хол

ز چشم سخت دلان دور دار عارض و خال

Ба санг хора макун зойеъи обу донаи хеш

به سنگ خاره مکن ضایع آب و دانه خویش

Сухан ба қоида ҳиммат ояд эй воъиз

سخن به قاعده همت آید ای واعظ

Ману фусуни муҳаббати туу фасонаи хеш

من و فسون محبت تو و فسانه خویش

Хушам ба шуълаи ин оҳи оташини ҳамаи шаб

خوشم به شعله این آه آتشین همه شب

Маро чу шамъ сиррӣ ҳаст бо забонаи хеш

مرا چو شمع سری هست با زبانه خویش

Бар остонаи ту хок шуд сари ҷомӣ

بر آستانه تو خاک شد سر جامی

Чаҳ май кашии қадам аз хоки остонаи хеш

چه می کشی قدم از خاک آستانه خویش