Киштии марои зи ҳиҷри рухи ҷонФзои хеш

کشتی مرا ز هجر رخ جانفزای خویش

эй нохудоӣ тарс битарс аз худои хеш

ای ناخدای ترس بترس از خدای خویش

Зоҳид ки ҷо ба гӯша миҳроб ме кунад

زاهد که جا به گوشه محراب می کند

Гар бинад абрӯӣ ту намонад ба ҷои хеш

گر بیند ابروی تو نماند به جای خویش

Ҳайфаст бар замини кафи пои ту фарш кун

حیف است بر زمین کف پای تو فرش کن

Аз пардаҳои дидаи ман зери пои хеш

از پرده های دیده من زیر پای خویش

Кӯтаҳ фитод риштаи умрами худоӣ ро

کوته فتاد رشته عمرم خدای را

Як тор мӯ бубахш зи зулфи ду тоӣ хеш

یک تار مو ببخش ز زلف دو تای خویش

Давр аз рух ту монад дилам бе сурӯди айш

دور از رخ تو ماند دلم بی سرود عیش

Булбул чу гул надид фитод аз навой хеш

بلبل چو گل ندید فتاد از نوای خویش

Аз хешу ошнои ҳама бегона гашта ам

از خویش و آشنا همه بیگانه گشته ام

То дидаам сегон туро ошнои хеш

تا دیده ام سگان تو را آشنای خویش

Ту подшоҳи ҳасанӣу ҷомии гадои ту

تو پادشاه حسنی و جامی گدای تو

эй подшоҳи марҳаматӣ бар гадои хеш

ای پادشاه مرحمتی بر گدای خویش