Чун ба хорӣ хостӣ ронад охирам аз кӯии хеш

چون به خواری خواستی راند آخرم از کوی خویش

Кошкӣ боРом намедодӣ зи аввали сӯии хеш

کاشکی بارم نمی دادی ز اول سوی خویش

Об рӯем то зи хок пой туаст эй сарви ноз

آب رویم تا ز خاک پای توست ای سرو ناز

Кас набинам дар ҳамаи олам ба об рӯй хеш

کس نبینم در همه عالم به آب روی خویش

Бо ту васли мо ҳамин бошад ки аз теғи ҷафо

با تو وصل ما همین باشد که از تیغ جفا

Хӯни мо резӣ ваомезӣ ба хоки кӯии хеш

خون ما ریزی و آمیزی به خاک کوی خویش

Чун ба шакл абрӯӣ туаст устихон паҳлуем

چون به شکل ابروی توست استخوان پهلویم

Кардаам пайвастаи дилро ҷой дар паҳлавии хеш

کرده ام پیوسته دل را جای در پهلوی خویش

То рахтро аз сафо ойӣна медоранд халқ

تا رخت را از صفا آیینه می دارند خلق

Барнаме дорам сар аз ойӣнаи зонуии хеш

برنمی دارم سر از آیینه زانوی خویش

Гар на чун мӯӣ миёнат бошад андари лоғарӣ

گر نه چون موی میانت باشد اندر لاغری

Бгслонми риштаи ҷон аз тан чун мӯии хеш

بگسلانم رشته جان از تن چون موی خویش

Қатли ҷомии ғамзаро фармо ба дасти худ макаш

قتل جامی غمزه را فرما به دست خود مکش

Заҳмат ӯ даври дор аз соиду бозуии хеш

زحمت او دور دار از ساعد و بازوی خویش