Гар бадонеи қимати як тори мӯии хеш ро

گر بدانی قیمت یک تار موی خویش را

Кӣ диҳӣ бар боди зулфи мшкбўии хеш ро

کی دهی بر باد زلف مشکبوی خویش را

Омадӣ бо рӯй аз гули тозатар дӯшам ба хоб

آمدی با روی از گل تازه تر دوشم به خواب

Тоза кардӣ дар дили ман орзӯии хеш ро

تازه کردی در دل من آرزوی خویش را

То нагардад гули зи ашками зини ҳамаи дил каз батон

تا نگردد گل ز اشکم زین همه دل کز بتان

Май рибои фарш санг андоз кӯии хеш ро

می ربایی فرش سنگ انداز کوی خویش را

Боғбон дар чашми ман акси руху зулф ту дид

باغبان در چشم من عکس رخ و زلف تو دید

Лолау сунбули нишонди атрофи ҷӯии хеш ро

لاله و سنبل نشاند اطراف جوی خویش را

Хотирами зи олоиши зуҳд риёе шуд малул

خاطرم ز آلایش زهد ریایی شد ملول

Як ду коса дард хоҳам шасту шӯии хеш ро

یک دو کاسه درد خواهم شست و شوی خویش را

эй ки гӯйии хуй азон бут май туоне боз кард

ای که گویی خوی ازان بت می توانی باز کرد

Рӯ ки ман ба мешиносам аз ту хуии хеш ро

رو که من به می شناسم از تو خوی خویش را

намедаҳум гуфтам баҳоии хоки Кувайти обрӯӣ

می دهم گفتم بهای خاک کویت آبروی

Гуфт рӯи ҷомии нигаҳдори обрӯии хеш ро

گفت رو جامی نگهدار آبروی خویش را