Бас ки меоем ба Кувайт шарм меояд маро

بس که می آیم به کویت شرم می آید مرا

Чун кунам ҷой дигар хотир наёсоед маро

چون کنم جای دگر خاطر نیاساید مرا

Аз сари Кувайти ман бесабру дил ҳар ҷои рӯм

از سر کویت من بی صبر و دل هر جا روم

Гарчи боғ хулд бошад дил фурӯ ноед маро

گرچه باغ خلد باشد دل فرو ناید مرا

Ҳар тарафи сад хубрӯ дар ҷилва нозанад лек

هر طرف صد خوبرو در جلوه نازند لیک

Аз ҳамаи назора рӯй ту май бояд маро

از همه نظاره روی تو می باید مرا

Ваа чаҳ гуфтам ман ки байнами гоҳ гоҳе рӯй ту

وه چه گفتم من که بینم گاه گاهی روی تو

Дайгариро хубрӯи гуфтан наме шояд маро

دیگری را خوبرو گفتن نمی شاید مرا

Бе худии ман зи ишқат гарчи аз ҳад даргузашт

بی خودی من ز عشقت گرچه از حد درگذشت

Ҳар ки бинад рӯй ту маъзӯр фармоед маро

هر که بیند روی تو معذور فرماید مرا

Гар туро бошад гуҳии пурвои ғами фарсӯдагон

گر تو را باشد گهی پروای غم فرسودگان

Нест ғамгар ҷону дил аз ғами бФрсоиди маро

نیست غم گر جان و دل از غم بفرساید مرا

Гуфтае ҷомӣ камаст аз хоки пои мо басӣ

گفته ای جامی کم است از خاک پای ما بسی

Зини тафохур шояд ар сар бар фалак сояд маро

زین تفاخر شاید ار سر بر فلک ساید مرا