Халқӣ чу гули шукуфтау хандон ба тарафи боғ

خلقی چو گل شکفته و خندان به طرف باغ

Моу дилии зи ҳиҷри ту чун лолаи доғи доғ

ما و دلی ز هجر تو چون لاله داغ داغ

Дар боғ агар на буи ту ёбам з ҳар гулӣ

در باغ اگر نه بوی تو یابم ز هر گلی

Оҳӣ барорам аз дилу оташи занам ба боғ

آهی برآرم از دل و آتش زنم به باغ

Пӯшидаи дори ғунчаи сифати перҳани зи бод

پوشیده دار غنچه صفت پیرهن ز باد

То буи ӯ чу гул нашавад атр ҳар димоғ

تا بوی او چو گل نشود عطر هر دماغ

Ҳоҷат мабар ба хонаи ҳамсоя эй рафиқ

حاجت مبر به خانه همسایه ای رفیق

Комшби шарори синаи ман бас буд чароғ

کامشب شرار سینه من بس بود چراغ

Дар чобукии тариқ ту варзанд некӯон

در چابکی طریق تو ورزند نیکوان

Лекини хироми Кебек дарӣ нест кори зоғ

لیکن خرام کبک دری نیست کار زاغ

Кӣ соя бар серум фиканд он эй қудс

کی سایه بر سرم فکند آن همای قدس

Чун бар кулӯх менанишинад марои калоғ

چون بر کلوخ می ننشیند مرا کلاغ

Фасли баҳори бастаи ҷаҳонӣ ба айши дил

فصل بهار بسته جهانی به عیش دل

Ҷомӣу дарди ишқу зи айши ҷаҳони фироқ

جامی و درد عشق و ز عیش جهان فراغ