Кӣ ба даъвии тоби он рӯй чу ма дорад чароғ

کی به دعوی تاب آن روی چو مه دارد چراغ

Бояд имшаби пояи худро нигаҳ дорад чароғ

باید امشب پایه خود را نگه دارد چراغ

намеравад бо оҳи отшоки дил дар зулфи ту

می رود با آه آتشاک دل در زلف تو

Ҳамчуи он раҳрав ки дар шаби пеш раҳ дорад чароғ

همچو آن رهرو که در شب پیش ره دارد چراغ

Шамъи рухсори туро гирад ба даъвӣ дар забон

شمع رخسار تو را گیرد به دعوی در زبان

Дар забони афтодаи оташи зин гунаҳ дорад чароғ

در زبان افتاده آتش زین گنه دارد چراغ

Аз шикофи сина бар дил мефитад зон рухи фурӯғ

از شکاف سینه بر دل می فتد زان رخ فروغ

Хонаи вайрони балӣ аз нур ма дорад чароғ

خانه ویران بلی از نور مه دارد چراغ

Соқии мо рух намӯд эй шамъ биншин гӯша Эй

ساقی ما رخ نمود ای شمع بنشین گوشه ای

Зонка ин базм аз фурӯғ сбҳгаҳ дорад чароғ

زانکه این بزم از فروغ صبحگه دارد چراغ

Вақти пери раҳбари мо хуш ки дар шабҳои тор

وقت پیر رهبر ما خوش که در شبهای تار

Аз май равшан ба кунҷ хонқаҳ дорад чароғ

از می روشن به کنج خانقه دارد چراغ

Шуълаҳои оҳ ҷомӣ нест ҷузи айёми ҳиҷр

شعله‌های آه جامی نیست جز ایام هجر

Ҳаркаси ореи баҳри шабҳои сияҳ дорад чароғ

هرکس آری بهر شب‌های سیه دارد چراغ