Чун ту дар шаҳри маӣ аз ман дилдода чаҳ лоиқ

چون تو در شهر مهی از من دلداده چه لایق

Ки набошам ба сари кӯии ту ошуфтау ошиқ

که نباشم به سر کوی تو آشفته و عاشق

Он ки бо рӯй накӯ дод туро пояи узро

آن که با روی نکو داد تو را پایه عذرا

Чаҳ аҷаб гар диҳад аз ишқи марои мансаби Вомиқ

چه عجب گر دهد از عشق مرا منصب وامق

Гӯи табибами зи ғами ишқи ту парҳези мФрмо

گو طبیبم ز غم عشق تو پرهیز مفرما

Ки мизоҷи ман бемор ба ишқаст мувофиқ

که مزاج من بیمار به عشق است موافق

Дилу ҷони бастаи зулфат ба рахти меҳр чаҳ варзам

دل و جان بسته زلفت به رخت مهر چه ورزم

Ишқро шарти нахустин чаҳ буд тарки алойиқ

عشق را شرط نخستین چه بود ترک علایق

Ҷайби ҷон ҳар саҳарӣ май дирам аз меҳри ҷамолат

جیب جان هر سحری می درم از مهر جمالت

Нест ҷузи субҳи дарин қиссаи марои шоҳиди содиқ

نیست جز صبح درین قصه مرا شاهد صادق

Гаштам аз ишқи ту бемор гузар кун ба сари ман

گشتم از عشق تو بیمار گذر کن به سر من

Кини маразро натавон ёфт табибӣ чу ту ҳозиқ

کین مرض را نتوان یافت طبیبی چو تو حاذق

Ҷомӣ аз сидқи вафои дил ба нигории даҳу бугсал

جامی از صدق وفا دل به نگاری ده و بگسل

зи ҳарифони риёеу рафиқони мунофиқ

ز حریفان ریایی و رفیقان منافق