Чаҳ бахт буд ки ногуҳ бар сар расед маро

چه بخت بود که ناگه بر سر رسید مرا

Ки дод муждаи васли ту ҳар ки дид маро

که داد مژده وصل تو هر که دید مرا

Рамида буд дил аз ҳушу сабри шукри худо

رمیده بود دل از هوش و صبر شکر خدا

Ки он рамида ба дидорат орамид маро

که آن رمیده به دیدارت آرمید مرا

Фитод мурда танӣ будам аз ҷамоли ту давр

فتاد مرده تنی بودم از جمال تو دور

Ба як нафаси лаби ту рӯҳи дрдмиди маро

به یک نفس لب تو روح دردمید مرا

Кашам ба дидаи басии миннат аз насими сабо

کشم به دیده بسی منت از نسیم صبا

Ки кӯҳли дидаи зи хок раҳат кашид маро

که کحل دیده ز خاک رهت کشید مرا

Гул мурод баровард дар риёзи умед

گل مراد برآورد در ریاض امید

Ба дили зи ҳиҷри ту хорӣ ки мехалид маро

به دل ز هجر تو خاری که می خلید مرا

Ҳамаи вилояти ишқам буд ба зери нигин

همه ولایت عشقم بود به زیر نگین

зи қатраи қатраи хӯн каз ҷигар чакид маро

ز قطره قطره خون کز جگر چکید مرا

зи ишқи тавба на мақдӯри ман буд ҷомӣ

ز عشق توبه نه مقدور من بود جامی

Худо чу баҳри ҳамин кори офариди маро

خدا چو بهر همین کار آفرید مرا