Ҳақи офтобу ҷаҳони ҳамчу сояаст эй дил

حق آفتاب و جهان همچو سایه است ای دل

Аммо рояти илои алрби Киеви мади алзл

اما رایت الی الرب کیف مد الظل

Вуҷӯди сояу хуршеди фии алҳқиқаҳи яке сет

وجود سایه و خورشید فی الحقیقه یکی ست

Агарчӣ пеш хирад бошад ин сухани мушкил

اگرچه پیش خرد باشد این سخن مشکل

Лақаб ниҳанд балии офтобро соя

لقب نهند بلی آفتاب را سایه

Чу аз саррофати ишроқ худ шавад нозил

چو از صرافت اشراق خود شود نازل

Ҳакими зؤ дуюм гуфт сояро ҳушдор

حکیم ضؤ دویم گفت سایه را هشدار

Мабош ҳамчуи вай аз мағзи ин сухани ғофил

مباش همچو وی از مغز این سخن غافل

Фурӯғи меҳр ба рӯй замин буд соя

فروغ مهر به روی زمین بود سایه

намечу шавад фии алмисл касе ҳоил

میانشان چو شود فی المثل کسی حایل

Вуҷӯди қобили шарти камоли асмоӣии сет

وجود قابل شرط کمال اسمائی ست

Вагарна зот набошад ба ғайри мсткмл

وگرنه ذات نباشد به غیر مستکمل

Қабулу феъл ду васфанд ношӣ аз зотӣ

قبول و فعل دو وصفند ناشی از ذاتی

Ки ҳаст ҷумлаи шуъӯну сифотро шомил

که هست جمله شئون و صفات را شامل

з рӯй касрати ботин ки мумкинаш лақаб аст

ز روی کثرت باطن که ممکنش لقب است

Буд ҳамеша қабулу таассураши ҳосил

بود همیشه قبول و تاثرش حاصل

з рӯй ваҳдати зоҳир ки воҷибаш сифат аст

ز روی وحدت ظاهر که واجبش صفت است

Буд ҳамора дар аъёни муассиру фоил

بود هماره در اعیان مؤثر و فاعل

Худост дар ду ҷаҳон ҳаст ҷовдони ҷомӣ

خداست در دو جهان هست جاودان جامی

Вмои сўоаҳи хаёли музахрафи ботил

وما سواه خیال مزخرف باطل