Омадӣ сӯии ману зи ашки худами мондаи хаҷал

آمدی سوی من و ز اشک خودم مانده خجل

Ки ба раҳи пои ту чун сарв шуд олӯда ба гул

که به ره پای تو چون سرو شد آلوده به گل

Хӯн шуд аз рашки гулами дил , биншин пеши ду чашм

خون شد از رشک گلم دل، بنشین پیش دو چشم

Ки башуем гулат аз пой ба хунобаи дил

که بشویم گلت از پای به خونابه دل

Майли сайл мижа ам мекунӣ оре бошад

میل سیل مژه ام می کنی آری باشد

Табъи арбоби карами ҷониби соили моил

طبع ارباب کرم جانب سایل مایل

Ҷоҳу тамкини туро ҳеҷ газандии мрсод

جاه و تمکین تو را هیچ گزندی مرساد

Чун ба сари вақти гадоёни гузарии мстъҷл

چون به سر وقت گدایان گذری مستعجل

Ҷон азон поктар омад ки бигирад гардӣ

جان ازان پاکتر آمد که بگیرد گردی

Доманашро чу кунад дар тани хокии манзил

دامنش را چو کند در تن خاکی منزل

ӣнқадари лутфи бас аз ҷониби Лайлӣ ки гуҳӣ

اینقدر لطف بس از جانب لیلی که گهی

Ба сари турбат маҷнӯн гузаронад маҳмил

به سر تربت مجنون گذراند محمل

То ғулом ту шуд эй хусрави хубони ҷомӣ

تا غلام تو شد ای خسرو خوبان جامی

Қозии ишқ ба озодӣ ӯ басти сҷл

قاضی عشق به آزادی او بست سجل