Чашми ту содасту сари зулфи дол

چشم تو صاد است و سر زلف دال

Бо худ азон ҳар ду марои сад хаёл

با خود ازان هر دو مرا صد خیال

Хости мусаввир ки кашад нақши ту

خواست مصور که کشد نقش تو

Чеҳраи кушодӣ ва кашид инфеъол

چهره گشادی و کشید انفعال

Ҳаст дили сӯхтаи пеши лабат

هست دل سوخته پیش لبت

Ташнаи лабӣ бар лаби оби зулол

تشنه لبی بر لب آب زلال

Ҳоли ман аз васф ҷамолат накӯаст

حال من از وصف جمالت نکوست

Гуфтаму пеши ту нкўўсФи ҳол

گفتم و پیش تو نکووصف حال

Гар сари мо хок раҳат шуд чаҳ бок

گر سر ما خاک رهت شد چه باک

Боди чунин сад ба раҳати поймол

باد چنین صد به رهت پایمال

Ҷомӣ азон лаби сухан оғоз кард

جامی ازان لب سخن آغاز کرد

Шуд лақабаши тӯтии ширини мақол

شد لقبش طوطی شیرین مقال

Ёфт камолии суханаш то гирифт

یافت کمالی سخنش تا گرفت

Чошнӣӣ аз суханони камол

چاشنیی از سخنان کمال