Хоҳам аз теғати пас аз қатли устихони худ қалам

خواهم از تیغت پس از قتل استخوان خود قلم

То кунам шарҳи ғамат бар лавҳи хоки худ рақам

تا کنم شرح غمت بر لوح خاک خود رقم

Бар серуми рони рӯзӣ аз роҳи карами Рахши ҷафо

بر سرم ران روزی از راه کرم رخش جفا

То кӣми дории зи маҳрӯмии лагадкӯби ситам

تا کیم داری ز محرومی لگدکوب ستم

Гар хами миҳроби абрӯӣ ту бинад шайхи шаҳр

گر خم محراب ابروی تو بیند شیخ شهر

Пушти тоъат кам кунад дигар ба сӯии қиблаи хам

پشت طاعت کم کند دیگر به سوی قبله خم

Аз мижаи хуноби вази дили хӯн ноб ояд маро

از مژه خوناب وز دل خون ناب آید مرا

Ғарқа хоҳам шуд дарин сайли дамодами дмбдм

غرقه خواهم شد درین سیل دمادم دمبدم

Рези хӯни мо ба гирди каъбаи Кувайт ки нест

ریز خون ما به گرد کعبه کویت که نیست

Ҷуз ба хӯни дардмандони ташнаи реги ин ҳарам

جز به خون دردمندان تشنه ریگ این حرم

Рӯй агар напасандем судан ба пушти пои хеш

روی اگر نپسندیم سودن به پشت پای خویش

Фарш кун чашми марои баҳри худои зери қадам

فرش کن چشم مرا بهر خدا زیر قدم

Танг шуд бар ҷомӣ аз ҳиҷри рахти шаҳри вуҷӯд

تنگ شد بر جامی از هجر رخت شهر وجود

Вақт он омад ки оради рӯ ба саҳрои адам

وقت آن آمد که آرد رو به صحرای عدم