Тунд меронадӣ ва май сӯхти саропои вуҷӯдам

تند می راندی و می سوخت سراپای وجودم

Ки ба зери сами асби ту чаро хок набудам

که به زیر سم اسب تو چرا خاک نبودم

Ба ҷафо давр макун рӯй ман аз хоки раҳи худ

به جفا دور مکن روی من از خاک ره خود

Кин ҳамон рӯаст ки сад раҳ ба кафи пои ту судам

کین همان روست که صد ره به کف پای تو سودم

Зери лаби дай суханӣ гуфт ба ман аз пас умрӣ

زیر لب دی سخنی گفت به من از پس عمری

Бахти бади байн ки зи бас бе худии он ҳам ншнўдм

بخت بد بین که ز بس بی خودی آن هم نشنودم

Хостм аз сари ҷон бар сари кӯй ту нишастам

خاستم از سر جان بر سر کوی تو نشستم

Костам аз дилу дайн дар ғами ишқ ту фузудам

کاستم از دل و دین در غم عشق تو فزودم

Ту ба ту гарчи дарунами ҳамаи хӯни баст чу ғунча

تو به تو گرچه درونم همه خون بست چو غنچه

Ба шикояти зи ту бо ҳеҷ касе лаб нагушӯдам

به شکایت ز تو با هیچ کسی لب نگشودم

Рӯй хубат фиканд акс ба ҳар сўкаҳ кунам рӯ

روی خوبت فکند عکس به هر سوکه کنم رو

То зи ойӣнаи дили сӯрат ағёр задудам

تا ز آیینه دل صورت اغیار زدودم

Дӯши ҷомӣ чу шуд аз ҷоми ғамати соқии риндон

دوش جامی چو شد از جام غمت ساقی رندان

Ман ба оҳи саҳарии нағмаи шавқи ту сурӯдам

من به آه سحری نغمه شوق تو سرودم