Ман ғоибонаи ошиқи он рӯй маҳвашам

من غایبانه عاشق آن روی مهوشم

Бе миннати назар ба хаёлии азуи хушам

بی منت نظر به خیالی ازو خوشم

Шуд шавқи ту фузун ба тамошои сарву гул

شد شوق تو فزون به تماشای سرو و گل

Боло гирифт азин хасу хошоки оташам

بالا گرفت ازین خس و خاشاک آتشم

Ғаш мекунам ба ёди лаби лаъли дилкашат

غش می کنم به یاد لب لعل دلکشت

Аз ҷом давр менарасад бода бе ғашам

از جام دور می نرسد باده بی غشم

Васлат ба ҳеҷ нақш муяссар нашуд маро

وصلت به هیچ نقش میسر نشد مرا

Сад бори чеҳра гарчи ба хӯн шуд мунаққашам

صد بار چهره گرچه به خون شد منقشم

Чашми амл ба чашмаи кавсар чаро нуҳум

چشم امل به چشمه کوثر چرا نهم

Аз ҷом ним хӯрд тугар ҷуръае чашм

از جام نیم خورد تو گر جرعه ای چشم

Ҷомии зи зару гавҳар агар ҷайби ман тиҳии сет

جامی ز زر و گوهر اگر جیب من تهی ست

Ҳошо ки фикр биҳдаҳ дорад мушаввашам

حاشا که فکر بیهده دارد مشوشم

Ин баси маро ки шуд садаф дар шоҳвор

این بس مرا که شد صدف در شاهوار

Гӯши замона аз гуҳари назми дилкашам

گوش زمانه از گهر نظم دلکشم