Манзил накарда дил ҳануз андари ҳарим сина ам

منزل نکرده دل هنوز اندر حریم سینه ام

Ишқи ту дар дил дошт ҷои ман ошиқ дерина ам

عشق تو در دل داشت جا من عاشق دیرینه ام

Аз дили хароши афғони ман теғат ба хӯнам тез шуд

از دل خراش افغان من تیغت به خونم تیز شد

Теғи туро савҳон буд гӯйии харош сина ам

تیغ تو را سوهان بود گویی خراش سینه ام

Ман донаи чини мурғии ним к-эйам ба доми каси фурӯ

من دانه چین مرغی نیم کایم به دام کس فرو

Сайли балоу тухми ғам бас бошад об ва чина ам

سیل بلا و تخم غم بس باشد آب و چینه ام

Вақти хатиби шаҳри мо хуши кӯ ба рағми мӯҳтасиб

وقت خطیب شهر ما خوش کو به رغم محتسب

Яксар барад то пои хам аз масҷид одина ам

یکسر برد تا پای خم از مسجد آدینه ام

Аз бас ки ҷуръа бар серум резанд мисатони лабат

از بس که جرعه بر سرم ریزند مستان لبت

Ҳаст аз пилос майкадаи олӯдатар пашмина ам

هست از پلاس میکده آلوده تر پشمینه ام

Дар гиря умр омад ба сари вази шавқи лаълати синаи пар

در گریه عمر آمد به سر وز شوق لعلت سینه پر

Сад ганҷи гавҳари рехтам холӣ нашуд ганҷина ам

صد گنج گوهر ریختم خالی نشد گنجینه ام

Ҷомӣ набинад чашми ҷони ҷузи акси соқии азал

جامی نبیند چشم جان جز عکس ساقی ازل

То дод пер мефуруш аз ҷом меойӣна ам

تا داد پیر میفروش از جام می آیینه ام