Хоки он дар ки чу кӯҳл басараш ме дорам

خاک آن در که چو کحل بصرش می دارم

Ҳар шаби оғишта ба хӯн ҷигараш ме дорам

هر شب آغشته به خون جگرش می دارم

Санги бедод ки он смибрм бар сар зад

سنگ بیداد که آن سمیبرم بر سر زد

Бар сар аз фахр ба аз тоҷ зараш ме дорам

بر سر از فخر به از تاج زرش می دارم

Оби рӯро ки дар он кӯ мижаам рехт ба хок

آب رو را که در آن کو مژه ام ریخت به خاک

Орзӯе ба дил аз хок дараш ме дорам

آرزویی به دل از خاک درش می دارم

Сӯй ӯ май гузарами чеҳра ба хуноба нигор

سوی او می گذرم چهره به خونابه نگار

Сӯрати ҳоли худ андар назараш ме дорам

صورت حال خود اندر نظرش می دارم

Гарчи душмантар азон шӯх надорам дгарӣ

گرچه دشمن تر ازان شوخ ندارم دگری

Иълми аллоҳ ки зи ҷони дӯст турш ме дорам

یعلم الله که ز جان دوست ترش می دارم

Мурғи ваҳшии сети дилам зон сабаб аз риштаи сабр

مرغ وحشی ست دلم زان سبب از رشته صبر

То зи ғам Ром накунад баста париш ме дорам

تا ز غم رم نکند بسته پرش می دارم

То чу ҷомии кашам аз гирди раҳаши кӯҳли басар

تا چو جامی کشم از گرد رهش کحل بصر

Чашми умед ба ҳар раҳгузараш ме дорам

چشم امید به هر رهگذرش می دارم