Чу натавонам ки бар хон висолат миҳмон бошам

چو نتوانم که بر خوان وصالت میهمان باشم

Сари хизмати ниҳода чун сегон бар остон бошам

سر خدمت نهاده چون سگان بر آستان باشم

зи хуии нозукати тарсам вагар не то саҳар ҳар шаб

ز خوی نازکت ترسم وگر نی تا سحر هر شب

Ба гирди кӯии ваии ту наъраи занони афғон кунон бошам

به گرد کوی وی تو نعره‌زنان افغان‌کنان باشم

Ба ҳар гӯна ки бошам аз ман бдрўз напасандӣ

به هر گونه که باشم از من بدروز نپسندی

намедонам чаҳ сон май хоҳем то он чунон бошам

نمی دانم چه سان می خواهیم تا آن چنان باشم

Ман аз ту шоди гирдами ту зи ман ғамгин хушо ҷое

من از تو شاد گردم تو ز من غمگین خوشا جایی

Ки ту бошӣ аён дар дидаи ман ман ниҳон бошам

که تو باشی عیان در دیده من من نهان باشم

Кушодии парда аз ориз макун манъи ман аз афғон

گشادی پرده از عارض مکن منع من از افغان

Раҳо кун то замонии булбули ин гулистон бошам

رها کن تا زمانی بلبل این گلستان باشم

зи номӯси худами мақсӯди ном ва нанг туаст ар на

ز ناموس خودم مقصود نام و ننگ توست ار نه

Маро ғам нест каз ишқи ту расвоӣ ҷаҳон бошам

مرا غم نیست کز عشق تو رسوای جهان باشم

Туфайли ман ҳамеи диданди рӯяти дигарон вокнўн

طفیل من همی دیدند رویت دیگران واکنون

Шудам розӣ ки чун ҷомии туфайл дигарон бошам

شدم راضی که چون جامی طفیل دیگران باشم