Ҳар замон гӯям ки меҳр ӯ зи дил берун кунам

هر زمان گویم که مهر او ز دل بیرون کنم

Лек бо худ бас намеоем надонам чун кунам

لیک با خود بس نمی آیم ندانم چون کنم

Булъаҷаби корӣ ки халқӣ дар паии дармони ман

بوالعجب کاری که خلقی در پی درمان من

Ман ба фикри онкӣ ҳар дами дарди хеш афзӯн кунам

من به فکر آنکه هر دم درد خویش افزون کنم

Гар нуҳуми гирёни сари андари кӯҳ бе лаъли лабаш

گر نهم گریان سر اندر کوه بی لعل لبش

Сангҳоро чашмаи созами чашмаҳоро хӯн кунам

سنگها را چشمه سازم چشمه ها را خون کنم

Нақши бандами сӯй ӯ сад номаи мазмуни сӯзу дард

نقش بندم سوی او صد نامه مضمون سوز و درد

Ашки хунинро ба рухи унвони он мазмун кунам

اشک خونین را به رخ عنوان آن مضمون کنم

Ҷои такбир ва дуо хоҳам зи Лайлӣ қисса хонд

جای تکبیر و دعا خواهم ز لیلی قصه خواند

Ногуҳ ар рӯзии гузар бар турбат маҷнӯн кунам

ناگه ار روزی گذر بر تربت مجنون کنم

Халқро бар миҷмари ғами дили бсўзонм чу авд

خلق را بر مجمر غم دل بسوزانم چو عود

Нола дар чанги фироқашгар бад-ӣн қонӯн кунам

ناله در چنگ فراقش گر بدین قانون کنم

Кушта шуд ҷомии зи ҳиҷри афсонаи васлаш чаҳ суд

کشته شد جامی ز هجر افسانه وصلش چه سود

Мурғи бсмл кӣ зайди садбор агар афсун кунам

مرغ بسمل کی زید صدبار اگر افسون کنم