Ман ки бо ёди рахти он остон маскан кунам

من که با یاد رخت آن آستان مسکن کنم

Кӣ ба умри хештани ёди гул ва гулшан кунам

کی به عمر خویشتن یاد گل و گلشن کنم

Дида равшан мешавад аз сӯрати зебои ту

دیده روشن می شود از صورت زیبای تو

Вар касе инкори ин маънӣ кунад равшан кунам

ور کسی انکار این معنی کند روشن کنم

Ғамзаи шӯхат ба хўнризм кашад теғи ҷафо

غمزه شوخت به خونریزم کشد تیغ جفا

Бо хаёлати ним шабгар даст дар гардан кунам

با خیالت نیم شب گر دست در گردن کنم

Бас ки лоф бандагӣ зад сарви пеши қоматат

بس که لاف بندگی زد سرو پیش قامتت

Ростӣ ҳар ҷои расми озодӣ сӯсан кунам

راستی هر جا رسم آزادی سوسن کنم

Ончӣ зоҳид мекунад дар хонқаҳи шому сабоҳ

آنچه زاهد می کند در خانقه شام و صباح

Валлоҳ аз майхона ам ронанд агар он ман кунам

والله از میخانه ام رانند اگر آن من کنم

Ҷон чаҳ орми пеши гунҷишкӣ ки аз бомаши пурд

جان چه آرم پیش گنجشکی که از بامش پرد

Мурғи шохи сидраро чун дона аз арзан кунам

مرغ شاخ سدره را چون دانه از ارزن کنم

Суҳбати ёру авони айшу айёми баҳор

صحبت یار و اوان عیش و ایام بهار

Аз хирад набӯд ки акнӯн тарк мехӯрдан кунам

از خرد نبود که اکنون ترک می خوردن کنم

Кӣ баради ҳамсояро ҷомии шубони тираи хоб

کی برد همسایه را جامی شبان تیره خواب

Бас ки аз доғи ҷудои нола ва шеван кунам

بس که از داغ جدایی ناله و شیون کنم