Ҳикоят кард бод аз гул , гул аз пероҳани ҷонон

حکایت کرد باد از گل، گل از پیراهن جانان

Ки набӯд буии ҷонони ҷузи насиби покдомонон

که نبود بوی جانان جز نصیب پاکدامانان

Пар аз лолаи сети саҳрои доғи ҳиҷрони дидае гӯйӣ

پر از لاله ست صحرا داغ هجران دیده ای گویی

Гузаштаи сети он тараф аз дидаҳо хӯни дили афшонон

گذشته ست آن طرف از دیده ها خون دل افشانان

Ту хуши зӣ эй ба базми васл дар сари соғари ъушрат

تو خوش زی ای به بزم وصل در سر ساغر عشرت

Ки ман ҳам сархушами берун дар аз санги дарбонон

که من هم سرخوشم بیرون در از سنگ دربانان

Ба дили пайкон ӯ ноомада дил меравад пешаш

به دل پیکان او ناآمده دل می رود پیشش

Балии шарт мурувват бошад истиқболи меҳмонон

بلی شرط مروت باشد استقبال مهمانان

Ба фикри он даҳони дилро чаҳ сони орми зи зулф ӯ

به فکر آن دهان دل را چه سان آرم ز زلف او

Наёяд шеваи ҷамъият аз хотири парешонон

نیاید شیوه جمعیت از خاطر پریشانان

Калла каҷ карда доман бар зада меояд он кофар

کله کج کرده دامن بر زده می آید آن کافر

Худоёи даври дори он офати дайн аз мусулмонон

خدایا دور دار آن آفت دین از مسلمانان

Ба дастӣ май ба дастии дасти ваии ҷомӣ чаҳ хуш бошад

به دستی می به دستی دست وی جامی چه خوش باشد

Ба пои сарву гули гаштани қадаҳи навашон ғазал хонон

به پای سرو و گل گشتن قدح نوشان غزل خوانان