Зиҳии абрӯяти қиблаи поки дайнон

زهی ابرویت قبله پاک دینان

Ба нози ту хуши хотири нозанинон

به ناز تو خوش خاطر نازنینان

Чаҳ пинҳони фитодаи сети рози миёнат

چه پنهان فتاده ست راز میانت

Ки гум шуд дар ӯ фикри борӣки байнон

که گم شد در او فکر باریک بینان

Фусунҳои он чашми ҷодӯ чаҳ гӯям

فسونهای آن چشم جادو چه گویم

Казу баста шуд нутқи сҳроФринон

کزو بسته شد نطق سحرآفرینان

Туро дили хуш аз ҳишмати хубрӯе

تو را دل خوش از حشمت خوبرویی

Чаҳ донеи ғаму дарди андӯҳгинон

چه دانی غم و درد اندوهگینان

Чу наъли самандат ба раҳи гоҳи саҷда

چو نعل سمندت به ره گاه سجده

Нишони монда аз абрӯии маи ҷабинон

نشان مانده از ابروی مه جبینان

Туе хирмани ҳасан ва ҳастанд бар ту

تویی خرمن حسن و هستند بر تو

Назари дӯхта ҳар тарафи хӯшаи чинон

نظر دوخته هر طرف خوشه چینان

Шуд аз ишқи расвоӣ ҳар кӯии ҷомӣ

شد از عشق رسوای هر کوی جامی

Азон рафт дар силк азлат нишинон

ازان رفت در سلک عزلت نشینان