Сӯфӣ чаҳ фиғонаст ки ман ин илои ин

صوفی چه فغان است که من این الی این

Ин нукта аёнаст ман алълми илои алъайн

این نکته عیان است من العلم الی العین

Моолҳосли фии албин чаҳ гӯйӣ сафарӣ кун

ماالحاصل فی البین چه گویی سفری کن

Чун Хизру биҷавии ин гуҳар аз маҷмаъи Баҳрайн

چون خضر و بجوی این گهر از مجمع بحرین

Дар зиммаи мо дайн буд партав ҳастӣ

در ذمه ما دین بود پرتو هستی

Кӯи ҷазби фаное ки муъадӣ шавад ин дайн

کو جذب فنایی که مؤدی شود این دین

Дар машраби тавҳид буд ваҳми дуе куфр

در مشرب توحید بود وهم دویی کفر

Дар мазҳаби тақлид буд нафии дуе шин

در مذهب تقلید بود نفی دویی شین

Ин ваҳдат маҳзаст ки аз касрати такрор

این وحدت محض است که از کثرت تکرار

Гоҳи арбаъау гоҳи салосаи сету гуҳи аснин

گاه اربعه و گاه ثلاثه ست و گه اثنین

Айнии сети ягона ки чу аз қайди тааюн

عینی ست یگانه که چو از قید تعین

Афзуд бар он нуқта падед омад азуи ғин

افزود بر آن نقطه پدید آمد ازو غین

Ҷомӣ макун андешаи наздикӣу даврӣ

جامی مکن اندیشه نزدیکی و دوری

Лоқрби влои баъди влои васли влои байн

لاقرب ولا بعد ولا وصل ولا بین