Тарки шаҳри ошӯби ман зинсон ки шуд сҳроншин

ترک شهر آشوب من زینسان که شد صحرانشین

Хоҳам аз шавқаш ба саҳрои рӯ ниҳодани баъди азин

خواهم از شوقش به صحرا رو نهادن بعد ازین

Ҳар куҷо манзил кунад шаб гар тавонад зосмон

هر کجا منزل کند شب گر تواند زآسمان

Ма занад баҳри нузулаши хайма бар рӯй замин

مه زند بهر نزولش خیمه بر روی زمین

Тавсани ақлам ки аз ишқ батон сар ме кашад

توسن عقلم که از عشق بتان سر می کشد

Ишваи он шаҳсавор охир кашидаш зери зин

عشوه آن شهسوار آخر کشیدش زیر زین

Он сипоҳиро набинам ҷуз ба лашкаргоҳи ҳашар

آن سپاهی را نبینم جز به لشکرگاه حشر

Гар чунин оради сипоҳи ҳиҷр бар ҷонами камӣн

گر چنین آرد سپاه هجر بر جانم کمین

Зорам аз даврии худоро эй ки сӯяш май рӯй

زارم از دوری خدا را ای که سویش می روی

Чашми худ май бхшмти бустон ва аз давраш бибин

چشم خود می بخشمت بستان و از دورش ببین

Кӯҳли давлати хоҳӣ аз майли саодати дида ро

کحل دولت خواهی از میل سعادت دیده را

Хокӣ аз поиш биҷӯ хошокӣ аз роҳаш бичин

خاکی از پایش بجو خاشاکی از راهش بچین

Камтарини бандагони ҷомӣ ба ёдаш дод ҷон

کمترین بندگان جامی به یادش داد جان

Ҳеҷ каси ёдаши надод аз бандагони камтарин

هیچ کس یادش نداد از بندگان کمترین