эй зи ту кӯҳи кӯҳи ғам бар дили мубталои ман

ای ز تو کوه کوه غم بر دل مبتلای من

Нест муроди хотирати ҷузи ғаму ҷузи балои ман

نیست مراد خاطرت جز غم و جز بلای من

Ҳар мижа карда ҷӯии хӯн бар рухи ман равон вале

هر مژه کرده جوی خون بر رخ من روان ولی

Кист ки бо ту дам занад аз ману моҷарои ман

کیست که با تو دم زند از من و ماجرای من

Меҳру вафои ман мубини тарки ҷафоӣ худ макун

مهر و وفای من مبین ترک جفای خود مکن

Зонка ҷафоӣ чун туе нест кам аз вафои ман

زانکه جفای چون تویی نیست کم از وفای من

Гар чу сегон диҳанд раҳ дар паии маҳмили туам

گر چو سگان دهند ره در پی محمل توام

Чарх ба фарқи саркашади ҳўдҷи кибриёии ман

چرخ به فرق سرکشد هودج کبریای من

Номаи сифати сиёҳи рӯи монам агар на фазли ту

نامه صفت سیاه رو مانم اگر نه فضل تو

Хома мағфират кашад бар варақи ?хитои ман

خامه مغفرت کشد بر ورق خطای من

Бод ҳамеша то буд ному нишони з буд мо

باد همیشه تا بود نام و نشان ز بود ما

Маснади нози ҷои ту хоки ниёзи ҷои ман

مسند ناز جای تو خاک نیاز جای من

То ба киришма гуфтае мардум чашм ҷомем

تا به کرشمه گفته ای مردم چشم جامیم

Чашми сипеҳр май баради серумаи зи хоки пои ман

چشم سپهر می برد سرمه ز خاک پای من