эй хоки пои тавсанати афзӯдаи об рӯй ман

ای خاک پای توسنت افزوده آب روی من

Дар ишқат аз рӯзи азал бо меҳнату ғами хуии ман

در عشقت از روز ازل با محنت و غم خوی من

Ҳар рӯз бар шакл дигар худро ба роҳати афканам

هر روز بر شکل دگر خود را به راهت افکنم

Бошад ндонӣ кони манам бинӣ ба раҳмати сӯии ман

باشد ندانی کان منم بینی به رحمت سوی من

Дар ҷусту ҷӯии васл ту омад ба сари умрам вале

در جست و جوی وصل تو آمد به سر عمرم ولی

Набӯд ба ҷуз бе ҳосилии маҳсӯли ҷусту ҷӯии ман

نبود به جز بی حاصلی محصول جست و جوی من

То кӣ паии оғӯши ту ҳар сӯ барам дасти ҳавас

تا کی پی آغوش تو هر سو برم دست هوس

Мушкил ки орад чун туе сар дар хами бозуии ман

مشکل که آرد چون تویی سر در خم بازوی من

Зини гӯна каз сар то қадам бигирифт дардати мӯ ба мӯ

زین گونه کز سر تا قدم بگرفت دردت مو به مو

Шояд ки хезади дмбдми сад нола аз ҳар мӯии ман

شاید که خیزد دمبدم صد ناله از هر موی من

Донам ки гардад оқибати олӯдаи хароби аҷал

دانم که گردد عاقبت آلوده خراب اجل

Ин сар ки дорад рӯзу шаби болини сари зонуии ман

این سر که دارد روز و شب بالین سر زانوی من

Хуши онкии шаб бо посбон гуфтӣ ки ҷомиро барон

خوش آنکه شب با پاسبان گفتی که جامی را بران

То чанд бошад танги азуи ҷо бар сегон кӯии ман

تا چند باشد تنگ ازو جا بر سگان کوی من