Пиёдаи сӯии чамани сарви ман гузор макун

پیاده سوی چمن سرو من گذار مکن

Ба сабзау самани он пойро фигор макун

به سبزه و سمن آن پای را فگار مکن

Ба хӯн нишаст гул аз рашки сабзаи баҳри худо

به خون نشست گل از رشک سبزه بهر خدا

Ки пои бараҳна дигар гашт ҷӯйбор макун

که پا برهنه دگر گشت جویبار مکن

Гуласт он кафи пои гул ба пеш ӯ хорӣ

گل است آن کف پا گل به پیش او خاری

Ба хоки пот ки озори гул ба хор макун

به خاک پات که آزار گل به خار مکن

Ба ханҷари ситаму ҷавр синаам мшкоФ

به خنجر ستم و جور سینه ام مشکاف

Чу лолаи доғи ниҳони ман ошкор макун

چو لاله داغ نهان من آشکار مکن

Чу хуии талхи туам ноумед хоҳад кишт

چو خوی تلخ توام ناامید خواهد کشت

Маро ба ишваи ширин умедвор макун

مرا به عشوه شیرین امیدوار مکن

Ба мардум аз ту басии лоф обрӯ зада ам

به مردم از تو بسی لاف آبرو زده ام

Марон ба хорем аз пеш ва шармсор макун

مران به خواریم از پیش و شرمسار مکن

Намонад дил ки зи дарди ту хӯн нашуд ҷомӣ

نماند دل که ز درد تو خون نشد جامی

Худоиро ки чунин нолаҳои зор макун

خدای را که چنین ناله های زار مکن