Ҳар бомдоди кон ма ронад савораи берун

هر بامداد کان مه راند سواره بیرون

Ояд зи шаҳри халқии баҳри назораи берун

آید ز شهر خلقی بهر نظاره بیرون

Ашкам ба хӯн бадал шуд хӯн ҳам намонад венаи дам

اشکم به خون بدل شد خون هم نماند وین دم

Май аўФтди зи дидаи дили пораи пораи берун

می اوفتد ز دیده دل پاره پاره بیرون

Шуд оташини дили ман сад пора ва ояд акнӯн

شد آتشین دل من صد پاره و آید اکنون

Бо дӯди оҳи як як ҳамчун шарораи берун

با دود آه یک یک همچون شراره بیرون

Пеши рахт батонро набӯд маҷоли ҷилва

پیش رخت بتان را نبود مجال جلوه

То офтоб бошад ноед ситораи берун

تا آفتاب باشد ناید ستاره بیرون

Дарди дили ҳазинро бо кӯҳ агар бигӯям

درد دل حزین را با کوه اگر بگویم

Ояд садои нола аз санги хораи берун

آید صدای ناله از سنگ خاره بیرون

Ночор бошад эй дил бечорагӣ кашӣдан

ناچار باشد ای دل بیچارگی کشیدن

Зинсон ки рафт моро аз дасти чораи берун

زینسان که رفت ما را از دست چاره بیرون

намекард даии шумораи хайли сегон худ ро

می کرد دی شماره خیل سگان خود را

Воҳсрто ки ҷомӣ буд аз шумораи берун

واحسرتا که جامی بود از شماره بیرون