эй фалак то кӣ дилу ҷони харобӣ сӯхтан

ای فلک تا کی دل و جان خرابی سوختن

Зарраеро дар фироқи офтобӣ сӯхтан

ذره ای را در فراق آفتابی سوختن

Гар шавад хуршеди рӯятро ҳамаи олами ҳиҷоб

گر شود خورشید رویت را همه عالم حجاب

Аз дили гармам ба ҳар оҳии ҳиҷобӣ сӯхтан

از دل گرمم به هر آهی حجابی سوختن

Сад саломат беш гуфтам икраҳи он лаб ранҷа кун

صد سلامت بیش گفتم یکره آن لب رنجه کن

Чандам охир дар таманнои ҷавобӣ сӯхтан

چندم آخر در تمنای جوابی سوختن

Ъшртӣ бошад ба базми шамъи рухсорӣ чу ту

عشرتی باشد به بزم شمع رخساری چو تو

Гуҳ ба нозии мурдану гоҳ аз итобӣ сӯхтан

گه به نازی مردن و گاه از عتابی سوختن

Дил ба хуршеди ҷаҳони тобӣ гарав кун то ба кӣ

دل به خورشید جهان تابی گرو کن تا به کی

Ҳамчуи парвонаи зи шамъи хонаи тобӣ сӯхтан

همچو پروانه ز شمع خانه تابی سوختن

Аз ҷунун ишқат омад шеваи арбоби илм

از جنون عشقت آمد شیوه ارباب علم

Дафтарӣ бар бод додан ё китобӣ сӯхтан

دفتری بر باد دادن یا کتابی سوختن

Сӯхти ҷомиро дил ва раҳмӣ накард он масти ноз

سوخت جامی را دل و رحمی نکرد آن مست ناز

Мастро охир чаҳ бокаст аз кабобӣ сӯхтан

مست را آخر چه باک است از کبابی سوختن