Ҳбзои пери Муғон каз файзи ҷоми пок ӯ

حبذا پیر مغان کز فیض جام پاک او

Хокро бошад насиб эй ҷони покони хок ӯ

خاک را باشد نصیب ای جان پاکان خاک او

Гарчи Рахши ҳимматаши ҷавлони буруни зин арса дошт

گرچه رخش همتش جولان برون زین عرصه داشت

Хешро бастам ба сад солус бар фитрок ӯ

خویش را بستم به صد سالوس بر فتراک او

Боғбони равзаи қадари бода гар бишнохтӣ

باغبان روضه قدر باده گر بشناختی

Бар канори чашмаи кавсари нишондии ток ӯ

بر کنار چشمه کوثر نشاندی تاک او

Рафтам он хок дар аз мижгони паии таскини шавқ

رفتم آن خاک در از مژگان پی تسکین شوق

Оташи ман тезтари гашт аз хасу хошок ӯ

آتش من تیزتر گشت از خس و خاشاک او

Бо хиради рози даҳонашро чаҳ орм дар миён

با خرد راز دهانش را چه آرم در میان

Қосираст аз фаҳми ин сари ниҳони идрок ӯ

قاصر است از فهم این سر نهان ادراک او

Чанд лофи чустӣу чолокӣ эй сарви чаман

چند لاف چستی و چالاکی ای سرو چمن

Нест чусти ин ҷомаи ҷуз бар қомати чолок ӯ

نیست چست این جامه جز بر قامت چالاک او

Домани ҷомии зи дасти ишқи сад ҷо чок шуд

دامن جامی ز دست عشق صد جا چاک شد

наменадорад ишқи даст аз домани сад чок ӯ

می ندارد عشق دست از دامن صد چاک او