Ҳар куҷо зад хайма чун моҳи сипеҳри он офтоб

هر کجا زد خیمه چون ماه سپهر آن آفتاب

Бедилон аз ришта ҷон сохтанд онро таноб

بیدلان از رشته جان ساختند آن را طناب

Бас ки дар ҳар манзилӣ ояд зи чашмами сайли хӯн

بس که در هر منزلی آید ز چشمم سیل خون

Хаймаҳо дар дидаи мардуми намояд чун ҳубоб

خیمه ها در دیده مردم نماید چون حباب

То нишонами гирди роҳаш ҳар тарафи тобади Аннан

تا نشانم گرد راهش هر طرف تابد عنان

Пеши пеши хайл ӯ пошами зи абри дидаи об

پیش پیش خیل او پاشم ز ابر دیده آب

ӯ диҳад ҷавлони саманд ва ман дар он ғам каз чаҳ рӯ

او دهد جولان سمند و من در آن غم کز چه رو

Даст ӯ гирад Аннан ё пой ӯ бӯсади рикоб

دست او گیرد عنان یا پای او بوسد رکاب

Беш азин гӯи офтоби он оризи нозуки мсўз

بیش ازین گو آفتاب آن عارض نازک مسوز

Варна оҳӣ баркашам аз дил ки сӯзади офтоб

ورنه آهی برکشم از دل که سوزد آفتاب

зи офтоби он рух чаҳ сони пӯшад касе каз нозукӣ

ز آفتاب آن رخ چه سان پوشد کسی کز نازکی

Тоб май норад ки бар вай соя андозад ниқоб

تاب می نارد که بر وی سایه اندازد نقاب

Ҷомӣ аз ғами мард чун тохир қатлаш кард ёр

جامی از غم مرد چون تاخیر قتلش کرد یار

Оҳ каз бахти ваии ин тохир шуд айни шитоб

آه کز بخت وی این تاخیر شد عین شتاب