Он шӯх расед инаку халқӣ ба назора

آن شوخ رسید اینک و خلقی به نظاره

Чун нест марои тоқати назора чаҳ чора

چون نیست مرا طاقت نظّاره چه چاره

Ҳар кас ба сар роҳ равад баҳри тамошо

هر کس به سر راه رود بهر تماشا

Мискини ман ҳайрон кунам аз роҳи канора

مسکین من حیران کنم از راه کناره

Хоҳам ки дувуми пеши анонаш чу ғуломон

خواهم که دوم پیش عنانش چو غلامان

Ҳар ҷо ки расад пеши ман он моҳи савора

هر جا که رسد پیش من آن ماه سواره

Чу мотамён чанд кунам навҳа дар он кӯй

چو ماتمیان چند کنم نوحه در آن کوی

Рухсора харошидау пероҳани пора

رخساره خراشیده و پیراهن پاره

Бе хобии моро агар он шӯх надонад

بی خوابی ما را اگر آن شوخ نداند

эй кош бипурсӣ шабӣ аз моҳу ситора

ای کاش بپرسی شبی از ماه و ستاره

Хоҳам ки ба як захми азу кушта нигарадам

خواهم که به یک زخم ازو کشته نگردم

Бошад ки чашми лиззати теғаши ду се бора

باشد که چشم لذت تیغش دو سه باره

Нагирифт дар он санги дили афсонаи ҷомӣ

نگرفت در آن سنگ دل افسانه جامی

Ҳар чанд ки хӯн мешавад аз ваии дили хора

هر چند که خون می شود از وی دل خاره