Рахт ки ҳамчуи гул аз тоб меарақ карда

رخت که همچو گل از تاب می عرق کرده

Ҳазор ҷомаи ҷонро чу ғунча шқ карда

هزار جامه جان را چو غنچه شق کرده

зи лутфи ту варақии хондаи андалеб ба боғ

ز لطف تو ورقی خوانده عندلیب به باغ

Насими дафтари гулро варақ варақ карда

نسیم دفتر گل را ورق ورق کرده

Ҳақаст бар ту марои бӯсае буд ҳаргиз

حق است بر تو مرا بوسه ای بود هرگز

Ки бинмти зи лаби худ адоӣ ҳақ карда

که بینمت ز لب خود ادای حق کرده

Ба дарси ишқи дилам зон гирифт бар ҳамаи сабақ

به درس عشق دلم زان گرفت بر همه سبق

Ки умр дар сари такрори ин сабақ карда

که عمر در سر تکرار این سبق کرده

Туро чаҳ баҳраи расонади зи ҳақ чу воъизи шаҳр

تو را چه بهره رساند ز حق چو واعظ شهر

Дақиқае ки баён карда баҳр диқ карда

دقیقه ای که بیان کرده بهر دق کرده

зи акси меҳри рахти срхрўиими ин бас

ز عکس مهر رخت سرخروییم این بس

Ки оби чашми марои сурх чун шафақ карда

که آب چشم مرا سرخ چون شفق کرده

Ба назул хомаи ҷомӣ ки коғазаш тибқ аст

به نزل خامه جامی که کاغذش طبق است

Даҳони гушой ки баҳри ту бар тибқ карда

دهان گشای که بهر تو بر طبق کرده