Соқиои соф май айш ба хўдкомони даҳ
ساقیا صاف می عیش به خودکامان ده
Дардии дард ба хӯни ҷигари ошомони даҳ
دردی درد به خون جگر آشامان ده
Ҳар ки дардӣ накушуд гарчи сар хосон аст
هر که دردی نکشد گرچه سر خاصان است
Бикаш афсору сараш дар гилаи омони даҳ
بکش افسار و سرش در گله عامان ده
Машраб дрдкшӣ нест накӯномон ро
مشرب دردکشی نیست نکونامان را
Мтрбои хезу сало дар сафи бадномони даҳ
مطربا خیز و صلا در صف بدنامان ده
Зоҳидии зи оташи мо сӯхтагон маҳрӯманд
زاهدان ز آتش ما سوختگان محرومند
Шарарӣ ё раби азин шуъла ба он хомони даҳ
شرری یا رب ازین شعله به آن خامان ده
Чун зи шавқи ту кашами сар ба гиребони адам
چون ز شوق تو کشم سر به گریبان عدم
Баҳри атри кафанами гардӣ азон домони даҳ
بهر عطر کفنم گردی ازان دامان ده
Нест бе мақдами ту кори марои сомонӣ
نیست بی مقدم تو کار مرا سامانی
Қадамӣ ранҷа куну кори марои сомони даҳ
قدمی رنجه کن و کار مرا سامان ده
Ҷомии айёми гул аз савмиъаи сӯии чамани ой
جامی ایام گل از صومعه سوی چمن آی
Хирқаи зуҳд ба тороҷи гули андомони даҳ
خرقه زهد به تاراج گل اندامان ده