Бирафт он моҳ ва моро дар дил аз ваии сад ҳаваси монда

برفت آن ماه و ما را در دل از وی صد هوس مانده

Ғами ҳиҷрон ӯ бо ҷони ширини ҳам нафаси монда

غم هجران او با جان شیرین هم نفس مانده

Марони тунд эй имории дори Лайлии ҳасбаи ллаҳ

مران تند ای عماری دار لیلی حسبة لله

Ки бо сад бори дили бечораи маҷнӯни бозпаси монда

که با صد بار دل بیچاره مجنون بازپس مانده

Ба умедӣ ки ояд он ма маҳмил нишин рӯзӣ

به امیدی که آید آن مه محمل نشین روزی

Ҷаҳонии чашм бар раҳи гӯш бар бонги ҷараси монда

جهانی چشم بر ره گوش بر بانگ جرس مانده

Чу зад акнӯн гули раъно ба ъушрати хайма бар саҳро

چو زد اکنون گل رعنا به عشرت خیمه بر صحرا

Чаҳ ғамгар булбули шайдои гирифтори қафаси монда

چه غم گر بلبل شیدا گرفتار قفس مانده

Бидиҳ гӯ дод ман он моҳ ва бингар малики баси шоҳон

بده گو داد من آن ماه و بنگر ملک بس شاهان

Ки неи Фрёдхўоаҳи онҷоу неи фарёдраси монда

که نی فریادخواه آنجا و نی فریادرس مانده

Ҳавас дорам ки соем чашму рух бар остон ӯ

هوس دارم که سایم چشم و رخ بر آستان او

Маро аз бахт бе фармони ҳамин як мултамиси монда

مرا از بخت بی فرمان همین یک ملتمس مانده

Ба кӯяш чун нанолад ҳамчуи мурғони чамани ҷомӣ

به کویش چون ننالد همچو مرغان چمن جامی

Казон гулшани гулу шамшоди рафтаи хору хаси монда

کزان گلشن گل و شمشاد رفته خار و خس مانده