намезанад мушт ба рӯем ки мубини сӯии ҳабиб

می زند مشت به رویم که مبین سوی حبیب

Ҳеҷ кас нест чу ман мшткӣ аз дасти рақиб

هیچ کس نیست چو من مشتکی از دست رقیب

Гар наад даст ба набзи ман мҳрўр занад

گر نهد دست به نبض من محرور زند

Шуъла чун шамъи зи тоби табами ангушти табиб

شعله چون شمع ز تاب تبم انگشت طبیب

Ҳар киро ишқи ту одоби хирад бар ҳам зад

هر که را عشق تو آداب خرد بر هم زد

Нест мумкин ки муадаб шавад аз панди адиб

نیست ممکن که مودب شود از پند ادیب

Рӯзи одина ба мқсўраҳи дро то хонд

روز آدینه به مقصوره درآ تا خواند

Хутбаи салтанати ҳасан ба номи ту хатиб

خطبه سلطنت حسن به نام تو خطیب

Бар чаман гар гузарад накҳатӣ аз перҳанат

بر چمن گر گذرد نکهتی از پیرهنت

Пар шавад доману ҷайби саману ғунчаи зи таййиб

پر شود دامن و جیب سمن و غنچه ز طیب

Ҳар ки бо сӯрати ширини писарон ишқ набохт

هر که با صورت شیرین پسران عشق نباخت

Нест аз маънии перони раҳаши ҳеҷ насиб

نیست از معنی پیران رهش هیچ نصیب

Ҷомии он ма ба ғарибон наниҳад гӯш макун

جامی آن مه به غریبان ننهد گوش مکن

Беш азин дар сухани ангези хаёлоти ғариб

بیش ازین در سخن انگیز خیالات غریب