эй сарви ростин ки каллаи каҷи ниҳода Эй
ای سرو راستین که کُلَهْ کج نهادهای
Даии тозаи гул ки пардаи зи оризи кушода Эй
دی تازه گل که پرده ز عارض گشادهای
Аз ҷинси обу хоки Не аз чаҳ гавҳарӣ
از جنس آب و خاک نیی از چه گوهری
Вази навъи ҷину инси Неи ваз ки зода Эй
وز نوع جن و انس نیی وز که زادهای
Нозуктарӣ зи барги саман варна гуфтамӣ
نازکتری ز برگ سمن ورنه گفتمی
Бар шакли сарви рехта аз сими сода Эй
بر شکل سرو ریخته از سیم سادهای
Васфи туро чунонкии туе чун кунам хаёл
وصف تو را چنانکه تویی چون کنم خیال
Каз ҳарчӣ дар хаёл ман ояд зиёда Эй
کز هرچه در خیال من آید زیادهای
Рафт он савору сабру хирад дар рикоб ӯ
رفت آن سوار و صبر و خرد در رکاب او
эй ашки хӯни гирифтаи ту чун истода Эй
ای اشک خون گرفته تو چون ایستادهای
Худро миён роҳ фикандам ба хашм гуфт
خود را میان راه فکندم به خشم گفت
Як сӯ нишин чаҳ дар раҳи мардуми фитода Эй
یک سو نشین چه در ره مردم فتادهای
Бархестам ки дасти занам дар анонаш гуфт
برخاستم که دست زنم در عنانش گفت
Зини сон чаро Аннани дил аз даст дода Эй
زین سان چرا عنان دل از دست دادهای
Сар бар нишони поши ниҳодам ба ишва гуфт
سر بر نشان پاش نهادم به عشوه گفت
Ҷомӣ бирав чаҳ дар паии ман сари ниҳода Эй
جامی برو چه در پی من سر نهادهای