эй ки маро ба сад ҷафои сина фигор карда Эй
ای که مرا به صد جفا سینه فگار کرده ای
Бо ту якаст аҳди мангар ту ҳазор карда Эй
با تو یک است عهد من گر تو هزار کرده ای
Бӯса қарор кардем аз лаби худ чу ҷони даҳум
بوسه قرار کردیم از لب خود چو جان دهم
Ҷон ба лабам расед кӯи ончӣ қарор карда Эй
جان به لبم رسید کو آنچه قرار کرده ای
Хат изор туаст ин ё на ки машки суда Эй
خط عذار توست این یا نه که مشک سوده ای
Чашмаи офтобро зер ғубор карда Эй
چشمه آفتاب را زیر غبار کرده ای
Хоби гуҳами ҷудои зи худ сохтае ҳариру гул
خواب گهم جدا ز خود ساخته ای حریر و گل
Болаш хора додае бистар хор карда Эй
بالش خاره داده ای بستر خار کرده ای
Ҷилваи кунони ҳаме рӯй мураккаби рози зери рон
جلوه کنان همی روی مرکب راز زیر ران
Ғорати ақлу ҳушро фитна савор карда Эй
غارت عقل و هوش را فتنه سوار کرده ای
Рӯй чу гул намӯдае сабза бар он фузуда Эй
روی چو گل نموده ای سبزه بر آن فزوده ای
Кулбаи меҳнати марои боғ ва баҳор карда Эй
کلبه محنت مرا باغ و بهار کرده ای
Ҷомӣ агар на ошиқӣ дар раҳи некӯон чаро
جامی اگر نه عاشقی در ره نیکوان چرا
Дил ба ду ним мондае дида чаҳор карда Эй
دل به دو نیم مانده ای دیده چهار کرده ای