Насими субҳдам эй рӯҳи бахш рӯҳ физой

نسیم صبحدم ای روح بخش روح فزای

Ба кӯии дӯсти гузари мшкбизу ғолияи соӣ

به کوی دوست گذر مشکبیز و غالیه سای

зи гирди раҳ чу бар он хок дар зании нафасӣ

ز گرد ره چو بر آن خاک در زنی نفسی

Пас аз иҷозати дарбон замин бабўсу дарой

پس از اجازت دربان زمین ببوس و درآی

Бабанд даст ба хизмат вагар маҷол шавад

ببند دست به خدمت و گر مجال شود

Ба арзи ҳоли ман безабон забон бигушоӣ

به عرض حال من بی زبان زبان بگشای

Нмўдмти тан чун мӯии хеши заъфи маро

نمودمت تن چون موی خویش ضعف مرا

Ба он миён чу мӯи мӯ ба мӯии бознмоӣ

به آن میان چو مو مو به موی بازنمای

Чу дар хиром наад пой бар замин бирасон

چو در خرام نهد پای بر زمین برسان

Тазаррӯъи рухи зардам ба хоки он кафи пой

تضرع رخ زردم به خاک آن کف پای

зи нолаҳои маниши ёди даҳ ба базми тараб

ز ناله های منش یاد ده به بزم طرب

Чу мутрибони хуш алҳон шаванд нағмаи сарой

چو مطربان خوش الحان شوند نغمه سرای

зи ҳоли ҷомӣ агар прсдт бигӯ инак

ز حال جامی اگر پرسدت بگو اینک

Навиштаи номае аз оби чашми хӯни полоӣ

نوشته نامه ای از آب چشم خون پالای

зи бас ки кост агар хоняштавонад сохт

ز بس که کاست اگر خوانیش تواند ساخت

Даруни номаи миёни ҳуруфи худро ҷой

درون نامه میان حروف خود را جای

Паии дуои ту ҳар дам кашад бар риштаи назм

پی دعای تو هر دم کشد بر رشته نظم

Ҷавоҳири сухан аз баҳри табъи гўҳрзоӣ

جواهر سخن از بحر طبع گوهرزای