Охир эй сарви хиромони зи кадомин чаманӣ

آخر ای سرو خرامان ز کدامین چمنی

Ки зи сар то қадами ошӯби дилу ҷони манӣ

که ز سر تا قدم آشوب دل و جان منی

Лаб бибастам зи сухан лек ба хлўтгаҳи ҷон

لب ببستم ز سخن لیک به خلوتگه جان

Гоҳи дил бо ту ва гоҳе ту ба дил дар суханӣ

گاه دل با تو و گاهی تو به دل در سخنی

Бинмо он тани нозуки зи қабо то ба чаман

بنما آن تن نازک ز قبا تا به چمن

Ғунча дигар накунад даъвии нозуки баданӣ

غنچه دیگر نکند دعوی نازک بدنی

Хӯни мо хӯрда чаҳ озори дилам май талабӣ

خون ما خورده چه آزار دلم می طلبی

Нӯш кардӣ май мо шиша чаро май шиканӣ

نوش کردی می ما شیشه چرا می شکنی

Май диҳии ёдам азон лолаи рух эй боди баҳор

می دهی یادم ازان لاله رخ ای باد بهار

Чанд оташ ба ман сӯхта дил ме фиканӣ

چند آتش به من سوخته دل می فکنی

Ёри беморӣ ман диду басӣ фотиҳа хонд

یار بیماری من دید و بسی فاتحه خواند

Лек шукронаи онро ки ним зистанӣ

لیک شکرانه آن را که نیم زیستنی

Ҷомии он шӯх ба хўнризи тугар теғ кашад

جامی آن شوخ به خونریز تو گر تیغ کشد

Адаби он сет ки гардан наҳй ва дам назанӣ

ادب آن ست که گردن نهی و دم نزنی