эй зи хоки қидмати чашми марои бенаӣ

ای ز خاک قدمت چشم مرا بینایی

Чашми бади даври з рӯй ту ки баси зебоӣ

چشم بد دور ز روی تو که بس زیبایی

эй хуши он дида ки аввал ба рахт ме уфтад

ای خوش آن دیده که اول به رخت می‌افتد

Бомдодон ки ба сад ҷилваи бурун май ое

بامدادان که به صد جلوه برون می‌آیی

Лутфу анъоми ту ом аст надонам ки чаро

لطف و انعام تو عام است ندانم که چرا

Ҳеҷ гуҳ бар ман дарвеш наме бахшойӣ

هیچ گه بر من درویش نمی‌بخشایی

Сӯзи ман равшанати он дам шавад эй шамъи чгл

سوز من روشنت آن دم شود ای شمع چگل

Ки шабӣ сӯхта бошӣ ба ғами танҳоӣ

که شبی سوخته باشی به غم تنهایی

Гар наярзам ба ҷавобӣ чу саломат гӯям

گر نیرزم به جوابی چو سلامت گویم

Чашм дорам ки ба дашном забон бигушое

چشم دارم که به دشنام زبان بگشایی

Чанд савдоӣ батон вои азин хӯн хӯрдан

چند سودای بتان وای ازین خون خوردن

То ба кӣ таъни касони оҳи азин расвоӣ

تا به کی طعن کسان آه ازین رسوایی

Ақл гуфто нарасад васли салотин ба гадо

عقل گفتا نرسد وصل سلاطین به گدا

Беш азин дар талабаши умр чаҳ май Фрсоиӣ

بیش ازین در طلبش عمر چه می‌فرسایی

Ишқ фарёд баровард ки эй ақл хамӯш

عشق فریاد برآورد که ای عقل خموش

Бас буд лиззати дарди талабу ҷӯёе

بس بود لذت درد طلب و جویایی

Ҷомӣ аз хайли сегон ё з ғуломон бошад

جامی از خیل سگان یا ز غلامان باشد

Бандаи ҳалқа ба гӯшаст чаҳ ме фармое

بنده حلقه به گوش است چه می‌فرمایی