Ман оворарогар дил ба ҷои хештан будӣ

من آواره را گر دل به جای خویشتن بودی

Куҷои зини гӯна расво гашта ҳар анҷуман будӣ

کجا زین گونه رسوا گشته هر انجمن بودی

Наҳодӣ бар гулӯии сайди теғ ва ман ба сад ҳасрат

نهادی بر گلوی صید تیغ و من به صد حسرت

Ҳамеи мардум чаҳ будигар ба ҷои сайди ман будӣ

همی مردم چه بودی گر به جای صید من بودی

Маро шуд кӯҳи ғами ҷони вази ғамат ҷон мекунам акнӯн

مرا شد کوه غم جان وز غمت جان می کنم اکنون

Ба малик ишқ боистӣ ки номами кӯҳкан будӣ

به ملک عشق بایستی که نامم کوهکن بودی

зи хомӯшии баромади ҷон ва дар дили сад сухани пинҳон

ز خاموشی برآمد جان و در دل صد سخن پنهان

Чаҳ будигар марои пешати маҷоли як сухан будӣ

چه بودی گر مرا پیشت مجال یک سخن بودی

Агар буи ту бигузаштӣ ба гӯристони муштоқон

اگر بوی تو بگذشتی به گورستان مشتاقان

зи шавқи он чу лолаи чокҳошон дар кафан будӣ

ز شوق آن چو لاله چاکهاشان در کفن بودی

Гарм бар дил набӯдӣ доғҳо аз лолаи рухсорӣ

گرم بر دل نبودی داغها از لاله رخساری

Маро чун дигарон ҳам завқи гулгашти чаман будӣ

مرا چون دیگران هم ذوق گلگشت چمن بودی

зи сабру ҳушу ақлу дайн сипоҳ ангехтӣ ҷомӣ

ز صبر و هوش و عقل و دین سپاه انگیختی جامی

Агар на ишқи хўнризи ту шоҳи сафи шикан будӣ

اگر نه عشق خونریز تو شاه صف شکن بودی